Ohłaszenyje
MycSmlła
do
W S I 0 H R U S Y N I U
wo Samborskoj radi na 25 (hreczysk. kal. 13) maja 1848 r» po Ghr,
Bratja Selane!
J&apewne zdaje wam sia dywnym toje, szczośmo i was do toho soboru d©
toho zhromadzinia , Łde tylko Paniu, Didyczyu, Urjadnykiu i jenszych uczo-
nych ludyj, Miszczaniu a nawet jewrejiu zasidaje, szczośmo i was Chłopin aa-
wizwały, i wam ni lipsze ni hirśze mijsce w tbi radi jak sobi przyznajemo. Dy-
wnym zdaje wam sia toje, ne dlatoho, jakoby wyśte ne mohły rady ty nad
dobrom waszym i naszym, ne. dlatoho — bo tylko rozumu i piznania treba,
aby osudyty, szczo dobre a szczo złe, szczo prawda, a szczo brechnia, obłuda
a toho piznania i toho rozumu wy bratja moji i susidy! pidostatkom majete;
ale dlatoho toje wam sia .dywnym wydaśt, że to do teper nihde nikto chłopa
ne pytau o radu, ne dopusty u do rady, ne'pytau, czy choczesz łebo ni, ino kazau,
ino hrozyu a ty chame musysz. Oj bratja moji! znaju ja nużdu waszu, ja Rusyn
t«k jak wy, ja sia w Cerkwy krestyu tak jak wy, ja ne maju piddanych, szczob’
my pańszczynu robiły — ja ne poberaju pensyj cisarskych z waszych broszy j po*
datkowych — taja sukmana, szczo w nij chodżu, tom sobi swoimy rukanay,
swojeju hołowoju zarobyu. Dlatoho ja wam wytłumaczu, szczo to znaczyt,
nyni lude dobri,-lude uczeni, pany, didyczi i nas chłopiu do rady pryzywajut;,
a wy meniuwiryte, bo ja ne mowlu do was za zapłatu jak toj najemnyk, szczo
to szczo misiać kilkadesiat rymskich srybnych zkasytiahne, aby was bi^amutyu,
aby wam neprawdu tworyu ; ja z czystoho sercia do waszoho setóa., do waszo-
ho rozumu promowlu, a wy słuehajte, a wy sudrt, bośte lude, bo maj®t«
sum, bo raajete serce!
2
Znajete dobre, że wsi lude, pany i chłopy widjednoho czoło wika, wid Ada-
ma pochodiat, adlatoho sut. wsi bratja meże sobou. -— Ależ lude rozrodywsży
sia na zemły, zaczało im buty za tisno, bo świt wełykyj. Ńeszczastia naszoho
rodu, że meże -dobrymy wse sut i łychi nepoctywi lude —- a łychi wziały do-
brymy kołotyty. Izaczało jedno pokolinia na druhoje, jeden narid na druhyj
napadały, i to widty poczatok wijniw, zabystw żounirszcźyny. Narid napada-
juczy wysyłau zbrijnych mużiu, żouniriu; narid napadnenyj zbyrau dla oborony
takoż takych żouniriu.
Kto sia na wijnach dobre popysuwau, tomu dawau narid sam, czy tam
kniaź, czy kril; cży cisar grunta, pola doulii szeroki, a nawet- seła. Toj -takyj
żounir obdarowany] wełykimy łanamy, osadżuwau bidnych ludyj na jednu cząst-
ko tych łaniu, a ony mu druhu czastku, kotru. sobi łyszyu darmo obrabiały; i to
tu poczatok pańszczyny i paniu.
Taka pańszczyna uwijszła dali wprawo: wnuk perszoho didicza schotiw
dali, prodaty swoje seło, a kto mau hrośzi,' kupy u seło, ałe zapłatyu ne ino za
łany pański, łesze i za pąńszczynu. I to tak buło na ciłym świti ne ino u nas.
Ot jak to znajete, wse buły lude bidni i bohati, bohatym wse buło lipsze, a bi-
dnym wse hirsże, ałeż hodil! — I buło piddaństwo na świti, aż w kilka tysiacz lit
wid. początku świta zyjśzou do nas Chrystos, Pan nasz,irik do rayru: „Wsiśte
bratja meże soboju, a synowe jednoho Otca na nebesach.” Znajete dobre bra-
tja Ćhrystyjany, że faryzeji to jest obłudni lude, okrycżały Chrysta Pana zabunto-
wnyka, rekły: Win lud buntuje; rekły do myru: Żjimajte toho Chrysta, przystaw-
ię do nas, a my wam zapłatymo. I znajete bratja szczo sia stało. Sipaky z iniadu
zjiniały. Chrysta Pana, swoho Dobrodija, swoho Spasytela, zamknuły do aresztu,
a lud liłupyj tak namowyły, że sam toj itiyr kryczau: My choczemo wydity
krou Isusa Chrysta. A któż Ho na smert’ wydau , kto dekret na smert’ pidpisau?
Oto Starosta Cisarskyj — tak, tali Starosta Cisarskyj, kotoryj sia nazywau Pyłat
Pontyjśkyj; kazau zabyty tiło, ałe dumyj Starosta, ducha, słowo Boże nezabyU.
Wiky hołosiat słowo toje, tuju nauku, wiky ona pereżyła, tysiaczy Starostiu
pochowała, a wse żyje, i dneś, dneś w ciłoi syli swytaje meżenamy. Dneś ona
je i budę na wiky, tak jak Chrystos kazau,: Wsiśmo bratja, nema Palia, nenią
Chłopa; wsiśmo riwni, wsi Pany, wsi Chłopy!
Zastanowim sia teper nad rodom naszym. Naszi prapradidy zanieszkały sej
kraj, wełykyj i krasnyj wid tych hir aż po Moskwu, wid moria do moria, i toj
kraj nazywau sia jednym słowom: Polszczą i Ruś. Nema Pclsky, nema Polakiw,
łesze sut: Mazury, Szlozaky, Łytwaky, Rusyny, Ukrajeńci, Wołyniaky, Podolaky,
Hirnajka i t. d.
3
Taj a zemla, kotoruju toty wsi pókolinia pobramtymczi zameśzkaly, i na
'kotryj w zhodi pid jednou zwerchnosteu jak bratja w swoji chati żyły; taja ćiła
zemla nazywała sia i nazywaje po knyhach i w pyśmach Polszczą, a tyi wsi na-
rody zowjut sia Polaky, abo Rusyny, jak choczete.
Otfak wydyte, jak sadkrasnyj, lide obik hruszi cwyte jablin’, czeresznia, bro-
skwyna, sływa. A. de sad? Nema sadu, łesze sut: jabłinky, hruszi, sływy, jcze- .
reszni. A żeby kto toje chotiw jenaksze nazwaty, nebyłyżby prototo jabłinky
jabłinkamy, hruszi hruszaniy? a te wsio razom jednym słowow nazywajem: Sad.
A żeby my nyńka rekły, ńaj sia ne nazywaje Polszczą, ne tra nam Polakiw,' a my
prototo wse budem tam Mazuramy, tut Rusynamy, tam Łytwakamy, tam Woły-
niakamy, a wse ridnymy bratmy. A de sut Polaky? Nema Polakiw. A de sut
Polaky? Wsiśmo Polaky, czy Rusyny, jak choczete. Uważteż bratja! żeby de-
rewa mohły chodyty, i zajszły w kołotniu, i jabłiń wyzywała na hruszu, na sływu:
A to ty sad, zabyj ho, i dali w czuby! Oj ne bułoby ni była, ni ćwitu, ni
owocu, i derewa by poschły. Ależ my lude, my majem rozum i ruch; a pre-
ci bezumni idem w swar i kryczomo: A to Polak — byj, zabij! Worohy to,
worohy naszi takych skwernych słów nas nauczyły, a myż jak douho szcze damo
sia łudyty? Wsich nas ony hnobljat, i szczujut jak psiw jednych na druhych,
aby powasnyty, aby pokołotyty z wsich skiru zderaty. Dobre to jeden chłop
skazau komisarewy, szczo jeho judyw na Polakiw: „Dwa chłopy poswaryły sia
za korowu toj kazau, że jeho a toj, że jeho, jak sia wziały pereczyty jeden
trymau za rohy, a druhyj za chwist, a sobaki pryjszły taj korowu zjiły, a tym
szczo sia pereczyły chwist i rohy łyszyły; o to także i my sia pereczymo, a
Nimci miaso jidiat.
Wyśte zwykły tych wsich, szczo sukmany nosiat nazywały Łachamy, Pola-
kamy, i wydete ńa mńi krasna sukmana, a ja tak Rusyn jak wy, a ne boli-
łożby tebe serce, słyby twij syn wyuczyu sia i mau sukni, abo ty buw bohatyj
i ubrań ho ładno, ażeby tohdy druhyj Rusyn kryczau na nioho: Zabyj, imaj
Lacha!
Wyśte zwykły tych, szczo do łatyńskohó obrjadku nałeżut, Łachamy, Po-
lakamy nazywały; a żebym ja zautra pryjmyu w kosteli Komnnijn światu, tom
nynij Rusyn, a zautra uże Lach? Ażeby ja mau żinku, a ona szczoś sobi jak to
kobita uroiła, i prosyt mene, abym detynu dau ochrestyty w kosteli łatyńskim,
to ja Rusyn, a mij syn uże budę Łachom? A czyż to ne jeden Boh nad namy?
Wszak to nasz ruskyj obrjadok pochodyt z Carohradu hreczyskoho mista, a łatyńskyj
obrjadok pochodyt z Rymu Rymskoho mista, jedna wira, jeden Boh. A deż to Po-
lak, de Rusyn? Wsiśmo bratja, wsi Chrystyjany. Tak wydyte, że.ipany i di-
4
dyczi sut tat Rusyny jak i my, tak naszi bratja i naszi susidy, czy ony do
Cerkwy, czy dó Kosteła chodiat, bo kto na tojr zemły polskoj i ruskoj urodyn
sia, toj jest prawdywyj Rusyn, wraz i Polak.
Wże raz kazawem wam, szczo to naszi prapradidy zameszkały sej kraj,
szczo sia Polszczou w knyhach i pysmach zwauizowe. Ibuły tam pany i piddani,
i rozmaite nam sia powodyło; de buu dohryj pan, dobre buło piddanym, a de
buu łychyj pan, buło łycho. Ale pamiatajte bratja, szczo to tak buło na ciłym
świti, wsiuda buły pany i piddani, u Nimciu, u Francuziu, u Moskaliu szcze
liirsza buła pańszczyna, szcze desiat raz hirsza newola, bo tam buu chłop ne-
wolnykom, u nas tylko piddanym. Ałe breszut, breszut tyji, szczo to howoriat,
że za polskych czasiu wilno buło za kilka rymskich chłopa zabyty; ja znaju dawni
prawa naszi, to u Nimciu wilno buło newolnyka nawet bez opłaty zabyty, ałe
w Polszczy toho nykoły ne buło. Może tam de jakyj szlachtycz, rozbijnyk i zabyn
chłopa, a chłop, rozbijnik, mih zabyty szlachtycza, ą czyż teper tak sia ne tra-
fyt? U nas prawo ne dozwalało chłopa zabyty. Nawet Łoje słowo szlachtycz
jest nimeckie, i wydno, że my wid Nimciw nauczyły sia diłyty narid na
szlachta i chłopy, a toje słowo nimeckoje., szlachtycz, znaczyt: wojownyk, abo
żounir. pla toho to szlachtycz musiu za polskych czasiu ity na wijnu, rubaty
sia z Turkamy, a chłop sydiu doma i orau zahin. — Ne dla toho ja toje mowlu
jakobym boronyu dawnych praw polskych, my dawnoji Polszcz! ne choczem,
my na wiky pohrebały dawni prawa, szczo to rekły: Pan z inszoji hłyny, a
chłop z inszoji — nechaj spoczy wajut prawa tyji pid mohyłou, a my podaj mo
sobi ruky, i skażim, jakiśmo skazały: Wsiśmo bratja, jedno prawo dla wsich,
nenia pana, nenia chłopa, wsiśmo pany, wsi chłopy.
Ależ toj-ruskij i polskij kraj buu źyznyj, lude bohati, chłopy w horciaćh
hroszi zakopowały, dla toho łychi susidy Nimci zawydowały nam nasżoho ma-
jątku, namowyły szcze Moskaliu, zaczały sijaty nezhodu meże nas, a dali gwau-
lom w kraj nasz sia wipchały i na try czasty rozderły. Rozbij! gwaut! susidy,
tak, jakby ja do twoji wpau stodoły z dwoma szcze hajdamakamy, tebe zwiaząu
i wybyii, a twoje zbiże zabrau do sebe. I strach opanowau wsioj myr Chry-
styjanśkyj'—ne buło rady. Ufjadnyky, strażnyky, komisari pereszpiły ciłyj kraj
i wziały wetchoWodyty. ' Nempżna buło ręczy słowa prawdy, bo zaraz Nimci
wiązały W łańcuchy i dó kaźni, a nasz niyr odurenyj słuchau, szczo tyji obłud-
nyki howóryły i uwiryii pówoły. Ony to nabrechały tyji hłupstwa, że Polaky
nas rrżaty choczut,’ że tJiłyj świt łychyj ino Nimci dobni Budę-nam toji do-
hroty’1 ' Źważte susidy, nawet za dawnych polskych czasiu -małyśnio pana, ależ
jedftóhó pana; ża mmeckych majem ich po sto: starosta pan, komisar pany
5 —
man da lar pan, folwarter pan, jeger pan, oficer pan, a każdyj skube, każdy j
łrutyt, i podatki i szlabanty i sztempli i tiutiun i sil i rekruty, a didyćz
jak Łun, tak jest panora. Zważteż susidy, szczo to za sżczaslia Nimci nam do
naszoho kraju prynesły.
t.
Ależ naszi urjady mały -wse ludyj wirutnych, i tyji i urjadnyky objąwszy
panowanie w naszym kraju tak sobirekły: „Treba nam mnoho wojska, aby naszi
wijny toczyty, treba nam mnoho podatkiu. Jak my takyj. wełyfcyj podatok na
chlopiu nałożym, to wsi dali kryknut: „Apo czorta wy tu zawoloky pryjszły,
tak nas skubaty, a ruszajte do swoho kraju. I wyżenut jak ne pysznych.”—I tak
ułożyły: „Nechaj Pan robyt chłopa&y, a nam naj za tuju pańszczynu dobre
płatyt, naj nam naszoho mandatóra utrymuje, naj nam za podatky cliłopiu wid-
powidaje, naj nam rekruty stawyt.” A naszi didyczi buły tohdy tak hłupi,
jak teper chłopy, i wsio pryjały, i Lida sia siała. Bo łoje treba wam znaty,
że pered rozhorom Polszczy, wże buły naszi didrczi postanowyły, wsich cliłopiu
zroby ty sżlaclitou, aby pańszczyny ne i obyły.
I zważteż samy, któż to pidpisanyj na waszych inwentarach pańszczynia-
nych? Starosta cisarskyj. Kto nakazau prawom roby ty pańszczynu? Prawo ci-
sarskoje. Tadźe znajete dobre, że za pańszczynu pan platyn wełykyj podatok:
„Urbarialny}, Dómestykalnyj, krom Gruntowoho i Bomowoho, tak jak wy pła-
ty te,” A kto płatyu Mandatóra? Oto tak je:
Ty jidesz na wozi, powni drabynky sina, a ja woźmu dobru pałyciu, i
tras tebe po holowi; pałyciu nastawiu, a sam sia schowaju za wiz, a ty ze
złosty drapaj, kusaj, siczy pałyciu. Ja czuju twij kryk, wylizu z za woza i
reku tobi: A to szelma pałycia, ona tebe krywdyt, ja tobi zrobiu sprawu, ino
prynesy darunok. — A szczoź to pałycia wynna? To toj wynen, szczo pałyceu
byu, a potomu szcze tia oszukau. Otóż to tola pałycia to pan, a toj oszust
a za woza, szczo pałyceu byu, a potomu sprawu robyu, to urjady, cyrkuły,
komisari. Tak to ony wziąwszy pana za ucha nym was holomsziat, a tohdy
niby sudiat. Aż dali pany piszły do holowy po rozum i rekły sobi: „A na
szczo to raeni pańszczyny, aby chłop mene mau za wortolia, koły ja mało szczo
z neji maju, bo tylko .podatkiu za niu opłaczaju, że my sia ledwe, na niuch
tabaky łyszyt.” Rekły i jenszilude: Hej szczo to! chłop także .czołówik, dajte
mu prawo, kotre mu Boh dau sotworywszy ho czołowikom riwnym nam.,
ne zderajte ho! I szczoż sia stało? Sipaky doszpiły toho, i tych to Rysyniu
prawdy wych okuły w kajdany, zamknuły do kryminału, a jak sia lud zhiliau i
pytau, szczo to je znaczyt? za szczo berete tych mołodenkych Rusyniu dó kry-
minału? Urjadnyky widpowilyTo Polak ony was chłopin rizaty choczut.
Tak, tak bratja susidy, podywit sia wprotokuła kryminalni, auwydyte, za szczo
czerez 14 lit urjadnyky naszych mołodciu po kryminałach wołoczyły. Oto za
‘toto, szczo rekły: I chłop czołowik, i chłop brat nasz, naj ne robyt .pańszczyny,
naj maje swoje prawo. A wy samy, czyż ne znajete takych mużiu, szczo
za was douhi lita terpiły, za waszi prawa, a wy ich nazywały Polakamy,
szczo was rizaty choczut. Ta my waś rizaty bratja!. my, szczośmo z małeńku
nad nedołeu waszou płakały, i bilsze wam bidnym, jak sobi szczastia ży-
czyły, szczośmo za was, za was mołodeńki lita 'w kaźni, w temnyci peresidiły?
Ałe darmo —- nam ne wilno buło howoryty, nam ne wilno buło nawet ho-
łośno płakaty, ino tychońko de w kuti otyrałyśmo ..łycia z śloz rewnych, bo
urjadnyk cisarskyj stojau jak kat z. nahajkou i kijom nad namy.
Tomu dwa roky pirwałyśmo sia z hniwu i z żałośty, ’i chotiłyśmo gwautoni
prawa naszi sobi uziskaty, my i wsi dobri pany, wsi dobri chłopy. Ałe nas bułą
małeńka żmenia, myr odurenyj czerez urjadnykiu, czerez szataniu ne usłuchau
słaboho hołosu naszoho, bo sipaki kryknuły: y,To Polaky, choczut was wyrizaty,
ne wirte im, my wam wsio damo, my i Cisar.” I leła sia krou naszych naj-
lipszych ludyj, i zapounyły sia wsi kryminały najpoctywszymy synami zemłi toji,
a wy jich samy wiazały, wy zabywały, bo urjadnyky was namowyły, że my
bunty na waszu zahubu knujem, a po za płeczy sami tyji urjadńyki smijały sia
z was i howoryły: „Durna chlap.” Bo wyśte za namowoju worohiu naszych,
worohiu waszych, wyśte wiazały, zabywały dobrodijiw swoich, pryjateliu swoich.
Naj wam Boh widpustyt, tak jak my wam widpuszczajem, i wo wicznuju nepa-
miat’ wypadki seji pohrebajem.
i
I tak to wże tohdy pany gwautom chotiły sia. pańszczyny pozbuty, ale po-
byti, pozamykani ne mohły toho uczynyty. I zastraszyły sia Ministry Cisarski,
kotori to buły łychi lude, pohanoji wiry czołowiky, i zrobyły radu, aby chło-
pom chot’ połowynu pańszczyny ulżyty, i rekły sobi: „Prawda naszi urjadnyky
pohubyły, ponewołyły szlachtu, ałe, aby lud odmyty, obyciuwały, że Cisar
pańszęzynu znese. Jakże my ne znesem pańszczynu, to szczo chłop powist?
A tu szkoda podatkiu, bo jak ne budę pańszczyny, ne budę tych hrośzyj, szcżo
pan za niu płatyt.” Otóż uradyły, aby znesty połowynu robotyzny, a pan naj
'płatyt podatok jak płatyu. I toje to znaczyt tota regulacyja rik tomu. A sły
Ministri Cisarski wam radi, czomu ony wam ne dadut tiutium. sijaty, czomu ony
sil zakopojut i tańsze jej ne pustiat? I nikto ne mih słowa ręczy, bo zaraz Nimci
do aresztu brały.
Aż oto w tim roci Hospod Boh zmyłowau.sia nad narodamy, krou naszych
muczennykiu do neba o pimstwu wolajucza, naszi ślozy, wasza nużda
---------------------------------------------
— 7 —
perebłahały hniw Jeho straszny) i reczePannanebesach do tych honyteliu, do tych
faraoniu: „Wże dosyt.” Powstau myr ha zachodi, powstau myr we wełykim
misti Widny, hde Cisar peresiduje. I ne pómohły ni. wojska, ni regimenta, ni
harmatywsio musiło sia ukłony ty pered-myr om, pered wełykim myrom. Raz
stułyły żouniry, a druhyj raz wże ne buło czasu. Lud piypau do Cisara, Cisar
wyjszou na pered ludu, i lud skazau tak: Cisare! majeż łychych ludyj Ministriw
u twoho boku, widżeny tych ludyj, i Cisar widohnau z hańbou tych, szczo wczora
szczepiu świtom trjasfy — utekły aż za morę.
Tohdy rekły lude: Cisare! pidpyszy nam prawo, aby nam wilno buło pra-
wdu wsiuhd a howoryty, i daj nam konstytucyju. — I Cisar pidpysau.
I wydyte, ja wara teper tylko.prawdu każu, a kilka nćdil tomu bułyby mene
urjadnyky za tuju szczytu prawdu na ohny spałyły. Naj nas Boh boronyt wid
takych ludyj, wid takych praw. I skoro wist’ pryjszła, zaraz wo miśti Lwowi
wypysały Pany, Miszczany, Chłopy i Żydy wcłykoje pyśmo do Cisara, aby ne
buło pańszczyny, aby nasze wojsko ne iszło za hranyciu czort znaje hde, abyś-
mo bilsze podatkiu ne płatyły, ino kilko treba na koneczni wydatky, abyśmo samy
sobi prawa nadawały i t. d.
Cisar wżiau'tyji riczi pid rozwahu, ałe pany bojuczy sia jakoji prowołoky,
zaczały samy bez Cisara pańszczynu darowuwaty, a znajete, jak sia tohdy Nimci
krutyły,panam.pereszkadżuwały,zakazuwały pańszczynu darowaty— aż daliiMinistry
wydiczy, że nema rady musiły potwerdyty. Wydyte bratja! któż to wam daro -
wau pańszczynu? Oj ne wirte płatnym jazykom, szczo to was duriat, bo to pany
samy pańszczynu zńesły, a naszi ślozy, naszi muky, nasza krou do toho sia pry-
czynyły...
Ne mowiu ja, aby wsi pany buły dobri, i aby wsi buły z sercia z wamy sia
bratały, bo sut i pany hłupi i mudri, łychy i dobri, ałeż mudri i dobri hłupych
i łychych peremohły. A wy bratja chłopy kochajte, myłujte wsich paniu, tadże
ony nyni wże ne pany waSzi ino susidy, ich interes waszym interesom , ich
dobro waszym dobrom. Ne wirte, żeby pany mały wolu znou was na pańszczynu
honyty, koły wże prawo was choronyt, o kotre ony samy prosyły, ne bijte sia
paniu, ne bijte sia jakychś Polakiu, kotoryćh nawet na świti nema.
Oj tiażko buło pryjty do toho prawa, ałe toje prawo zakasowaty nikto ne
potrafyt. Wid teper ne budut Nimci samy urjadnykamy i oficyrykamy, szczo
nawet, krest światy pry nas, jednoho słowa po Chrestyjanskij wymowyty ne
umije, ino jazyk łomyt, że aż pfe, ale waszi dity wyuczyuszy sia pidiit na komi-
śariu, na oficyriu, i budę haraźd.
8
Bo to susidy! narid ridyt sia sam takym sposobom: Ot sambirskyj cyrkuł
maje ri. p. 200 set, toty seła dilatsiana powity po 50 seł, z ciłoho powitu schodiatt
sia płenipotenty, i obyrajut sobi jednoho czoło wika uczenoho i poety woho na
atarszoho plenipotenta ciłoho powitu, toby nasz cyrkuł dau czotyrych takych
starszych płenipotentiu, a ciłyj kraj de dwajciat cyrkuliu, dauby 80 takych płe-
sipoŁentiu abo deputowanych.
Wsi toji deputowani schodiat sia razom wi Lwowi i ony razom majut naj-
bilszu mić, taka mić, jaku kril maje, pered nymy nawet Gubernator szapku a
Jenorał kapeluch zniaty musyt, a Starosta — to furda—z dałeka stojet. Toty
deputowani stanowiut prawo, nakładajut abo zmenszujut podatok, wipowidajut
wijnu i t. d.
To je wsio je roby u do teper Cisar z Mińistramy, ale ony wse dobri prawa
dawały dla sebe lesze, ne dla nas. Ałe lude wybrani czerez nas ne bszukajut
nas, bo jakby ćhotiły -oszukaty, tobyśmo ich ukarały. I takich praw, kotorycli
wże majem, abo majem maty, życzym wam .susidy i sobi z ciłoho sercia i w bra-
tersko) miłosty i riwnosty. Dla toho podajte ruku, piznajte, kto wasz woroh, a
kto brat susid, widdajte cześt’ i pokłon najpersze Bohu, a potomu wsipi
dobrym panam, wsim dobrym ludiom, czy Polakam, czy Rusynom a
woroham nakywajte, naj nam w proso ne lizut, naj sia do naszoji mysky
ne pryswatujut: i toto znaczytK.onsty tucyja, szczo to wid teper Pariy, Cłopy i
Żydy razom o swoich sprawach radyty budut, szczo dla wsich dobre uchwalat
a szczo łyćhe ne pozwoliat...
Dla toho bratja! prychodit wse do seji rady, kto was de skrywdyt, podajte
siuda swoju skarbu, a wsi wspilne naradymo sia, szczo zrobyty i jak sobi po-
czaty — bo znajete, że wid teper nema Pana, nema Chłopa —- wsiśmo Pany,
wsiśmo Chłopy.
(Z DtuUrai JH. Fctremby we Lwowie.)